My God, My God – Matt 27:45–46, 50

Matteus 27 neem ons na die donkerste uur in die evangelieverhaal. Van twaalfuur tot drieuur kom daar duisternis oor die land. Teen drieuur roep Jesus met ’n harde stem:

“My God, my God, waarom het U My verlaat?”

Hierdie woorde is nie ’n toevallige uitroep van wanhoop nie. Jesus haal doelbewus Psalm 22 aan. In die Joodse tradisie was dit gebruiklik om die eerste reël van ’n bekende Skrifgedeelte aan te haal om die hele teks in herinnering te roep. Hierdie praktyk, bekend as remez, veronderstel ’n gehoor wat die Psalm geken het.

Psalm 22 begin met ’n gevoel van verlatenheid, maar ontvou as ’n Messiaanse profesie. Dit beskryf ’n regverdige wat bespot word, wie se hande en voete deurboor word, wie se klere verdeel word. Die ooreenkomste met die kruisiging is treffend. Wat Dawid eeue tevore ervaar en verwoord het, vind sy diepste vervulling in Christus.

Wanneer Jesus hierdie Psalm aanhaal, plaas Hy sy lyding binne God se heilsplan. Hy identifiseer Homself as die lydende Messias. Die duisternis oor die land beklemtoon die erns van hierdie oomblik. Tog is selfs hierdie donker uur nie buite God se beheer nie. Matteus vertel verder dat Jesus weer met ’n harde stem uitgeroep en toe sy gees oorgegee het. Sy lewe is nie van Hom geneem nie; Hy gee dit oor in gehoorsaamheid aan die Vader.

Hier sien ons iets van Jesus se innerlike lewe. Onder uiterste druk kom die Skrif na vore. Wat in Hom gewoon het, het in sy lyding sigbaar geword. Jesus sterf met die Woord van God op sy lippe.

Dit bring ’n belangrike geestelike beginsel na vore. Die Skrif is nie bloot ’n boek wat ons raadpleeg wanneer dit ons pas nie. Dit is die middel waardeur God ons denke vorm. Die Bybel praat van die vernuwing van die verstand. Wat ons herhaaldelik oordink, vorm ons innerlike wêreld.

Memorisering is daarom nie ’n verouderde dissipline nie. Dit is ’n manier om God se waarheid so diep in ons te plant dat dit deel word van wie ons is. Wanneer versoeking kom, het Jesus geantwoord met “Daar staan geskrywe.” Wanneer lyding kom, bid Hy uit die Psalms.

Psalm 22 eindig nie in wanhoop nie, maar in lof en oorwinning. Dit verkondig dat die Here regeer en dat toekomstige geslagte van sy geregtigheid sal hoor. So word die kruis nie die einde van die verhaal nie, maar die keerpunt van verlossing.

Matteus 27 herinner die gemeente dat selfs in die diepste verlatenheid God besig is om sy plan te volbring. En dit roep ons om die Woord so te koester dat dit ook in ons donker ure na vore kom.

Wat in die hart woon, sal in die krisis sigbaar word.