Jesus en Job se verhale wys twee van die baie kante van lyding. Albei is kosbare voorbeelde en lewensgetrou. Jesus bly altyd ons hoogste Voorbeeld en ons enigste Verlosser.   Job was ’n gewone mens wat alles verloor het. Hy het nie probeer voorgee dat alles reg is nie. Hy het gevra, gekla, geredeneer, geworstel en gely.   Partykeer was hy kwaad, ander kere moedeloos. Wat belangrik is, is dat hy nie sy pyn weggesteek het nie. Hy het dit, in sy seer, voor God gebring en voor sy

Johannes 12 neem ons na ’n toneel vol beweging, energie en verwagting. ’n Groot skare stroom na Jerusalem vir die Paasfees. Wanneer hulle hoor dat Jesus op pad is, neem hulle palmtakke en gaan Hom tegemoet. Hulle roep uit: “Hosanna! Geseënd is Hy wat kom in die Naam van die Here, die Koning van Israel!” Op die oppervlak lyk dit soos ’n triomfantelike oomblik. Die skare erken Jesus as Koning. Hulle haal uit Psalm 118 aan en verwelkom Hom met lof. Maar Johannes help ons om diep

“We live in a love story in the midst of war” skryf John Eldredge in sy boek, The Sacred Romance. Hy verduidelik dan op grond van die Apostel Johannes se Openbaring (Op. 12:1-5, 7-8, 17) dat Jesus se geboorte ʼn inval was om die skepping te verlos van die Bose wat alles in sy greep het. Eldredge skryf dan in sy boek, Waking the Dead, “Until we come to terms with war  as the context of our days we will not understand life.” En dan later brei hy dit uit deur te sê: “You have an