Die storie het nog altyd na Jesus gewys

“Moenie dink dat Ek gekom het om die Wet of die Profete af te skaf nie. Ek het nie gekom om af te skaf nie, maar om te vervul.” - Matteus 5:17

Wanneer ons die Bybel lees, kan dit maklik voel asof die Ou en Nuwe Testament twee los stories is. Maar Jesus sien dit anders. Vir Hom is die Ou Testament ’n storie wat van die begin af na Hom toe beweeg het. Die wet, die offers, die priesters, die tempel, die konings en die profete was nie los dele nie. Dit was alles deel van God se groter plan om sy verhouding met mense te herstel.

Dink aan ’n argitek se bouplan. Op papier sien jy lyne, afmetings, notas en simbole wat nie altyd onmiddellik sin maak nie. Jy kan sien waar ’n muur of ’n deur moet wees, maar jy beleef nog nie die huis nie. Eers wanneer die gebou klaar staan, kan jy terugkyk na die plan en sê: Nou verstaan ek waarvoor daardie lyn bedoel was.

Die Ou Testament is in ’n sekere sin soos daardie bouplan. Die offers wys dat sonde versoening nodig het. Die priesters staan tussen God en sy mense. Die tempel herinner hulle dat God by hulle wil woon. Die wet wys hoe ’n lewe saam met God behoort te lyk. Maar deur dit alles loop daar ook ’n besef dat die bouwerk nog nie klaar is nie.

Daarom maak God deur die profeet Jeremia ’n besondere belofte: “Ek sal ’n nuwe verbond sluit.” Hy belowe dat sy wet nie net op klip geskryf sal word nie, maar op mense se harte, en dat Hy hulle sondes sal vergewe (Jeremia 31:31-34). God belowe dus nie bloot ’n paar verbeterings aan die bestaande plan nie. Hy wys vooruit na iets nuuts en diepers: ’n herstelde verhouding tussen Hom en sy mense.

En dan kom Jesus.

By die laaste maaltyd neem Hy die beker en sê: “Hierdie beker is die nuwe verbond in my bloed.” Dit is ’n geweldige uitspraak. Jesus sê eintlik: Daardie belofte waarna julle al vir eeue uitsien, word nou in My werklikheid.

Skielik begin die lyne op die bouplan bymekaar kom. Die paaslam van Eksodus wys vorentoe na Jesus as die “Lam van God”. Die offers wys na sy eenmalige offer aan die kruis. Die priesters wat mense voor God verteenwoordig het, wys na Jesus wat self die Middelaar tussen God en mens word. Die tempel, die plek waar God onder sy mense gewoon het, wys na Jesus — Immanuel, God by ons.

Jesus kom dus nie om die hele ou bouplan weg te gooi en met iets onverwant te begin nie. Hy bring tot voltooiing waarvoor die plan nog altyd bedoel was. Die nuwe verbond is die huis wat uiteindelik voor ons staan.

Dit is ook waarom Lukas 24 so besonders is. Ná die kruis verstaan die Emmausgangers nie wat gebeur het nie. Vir hulle lyk dit asof alles verkeerd geëindig het. Dan begin Jesus by Moses en die profete en wys hoe die Skrifte na Hom toe wys. Wat vir hulle soos ’n mislukking gelyk het, was eintlik die oomblik waarop God sy reddingsplan tot vervulling bring.

En dit maak die nuwe verbond ook baie persoonlik. Ons verhouding met God rus nie uiteindelik op hoe goed ons daarin slaag om alles reg te doen nie. Dit rus op wat Jesus reeds gedoen het. Ons hoef nie self die kloof tussen ons en God te probeer oorbrug nie. In Christus het God na ons toe gekom.

Miskien kyk ons soms ook na ons eie lewe soos iemand wat net ’n paar lyne van ’n bouplan sien. Daar is ’n gebed wat onbeantwoord voel, ’n verlies, ’n teleurstelling of ’n deel van ons lewe wat ons eenvoudig nie verstaan nie. Ons wonder: Here, wat maak U hiermee?

Dan herinner Jesus ons dat die Argitek nie sy plan vergeet het nie. Die kruis self het soos ’n einde gelyk, maar God het dit die plek van nuwe lewe gemaak. Ons verstaan dalk nog nie elke lyn van ons eie verhaal nie, maar in Jesus sien ons genoeg om te weet dat God getrou is.

Die nuwe verbond is die bewys daarvan: God het nie net belowe om naby te kom nie. In Jesus het Hy gekom. Die bouplan het ’n werklikheid geword.